قدیمی‌ترین نمونه‌های شناخته‌شده استفاده انسان از رنگ به هزاران سال پیش برمی‌گردد. انسان از موادی که در محیط اطراف خود پیدا می‌کرد برای ایجاد نقش روی دیواره غارها استفاده می‌کرد.
خاک‌های رنگی، زغال و مواد معدنی امکان ایجاد طیف محدودی از رنگ‌ها را فراهم می‌کردند. هدف اصلی، ثبت تصویر یا انتقال یک مفهوم بود.
آنچه در آن زمان وجود نداشت، چیزی شبیه صنعت رنگ امروزی بود. مواد آماده نبودند و هر ترکیب به روش دستی تهیه می‌شد.
اما همین تجربه ابتدایی، شروع شناخت انسان از مواد رنگی بود.
با گذشت زمان، استفاده از رنگ از نقاشی روی سنگ فراتر رفت. چوب، فلز، ساختمان و وسایل مختلف نیز به رنگ‌آمیزی نیاز پیدا کردند.
در این مرحله، یک ویژگی تازه اهمیت پیدا کرد: رنگ باید روی سطح باقی می‌ماند.
دیگر فقط ظاهر محصول مهم نبود. پوشش باید بتواند در برابر شرایط محیطی مقاومت کند و مدت بیشتری روی سطح باقی بماند.
این نیاز، مسیر توسعه رنگ را به سمت مواد چسبنده و ترکیبات تخصصی‌تر برد.
توسعه شیمی در دوره صنعتی، امکانات تازه‌ای در اختیار تولیدکنندگان قرار داد. رزین‌ها به بخش مهمی از فرمولاسیون بسیاری از رنگ‌ها و پوشش‌ها تبدیل شدند.
رزین تعیین می‌کند پوشش پس از خشک شدن چه رفتاری داشته باشد. چسبندگی به سطح، میزان سختی و مقاومت در برابر عوامل محیطی تا حد زیادی به نوع رزین و فرمول مورد استفاده وابسته است.
از این مرحله به بعد، ساخت رنگ دیگر فقط ترکیب ماده رنگی و حلال نبود. فرمولاسیون به یک کار تخصصی تبدیل شد و تولیدکننده باید مواد را بر اساس کاربرد نهایی انتخاب می‌کرد.
افزایش تقاضا باعث شد تولید رنگ از کارگاه‌های کوچک به خطوط صنعتی منتقل شود.
در کارخانه، مواد اولیه باید با نسبت مشخص وارد فرآیند می‌شدند. دستگاه‌های مخلوط‌کن و آسیاب برای آماده‌سازی محصول به کار گرفته شدند و در مرحله بعد، رنگ داخل ظروف بسته‌بندی قرار می‌گرفت.
در این میان، کنترل کیفیت نیز اهمیت پیدا کرد. محصول تولیدشده باید در هر بچ، ویژگی نزدیک به نمونه قبلی داشته باشد.
به این ترتیب، تجهیزات تولید به اندازه فرمول شیمیایی اهمیت پیدا کردند.
ورود رنگ به صنایع سنگین، کاربرد آن را تغییر داد.
یک سازه فلزی در فضای باز با رطوبت و اکسیژن تماس دارد و در صورت نبود پوشش مناسب، احتمال خوردگی افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل، رنگ‌های صنعتی برای حفاظت از فلز به کار گرفته شدند.
در صنایع نفت و گاز نیز پوشش باید شرایط دشوارتری را تحمل کند. سطح ممکن است در معرض مواد شیمیایی، گرما یا رطوبت قرار داشته باشد.
در چنین کاربردی، رنگ دیگر یک انتخاب صرفاً ظاهری نیست. نوع پوشش می‌تواند روی طول عمر سطح و هزینه نگهداری تجهیزات اثر بگذارد.
با افزایش تولید صنعتی، پیامدهای زیست‌محیطی نیز بیشتر مورد توجه قرار گرفت.
مصرف حلال‌ها و انتشار ترکیبات آلی فرار به یکی از موضوعات مورد بحث صنعت تبدیل شد و تولیدکنندگان به سمت فرمول‌هایی رفتند که مقدار کمتری از این مواد را وارد محیط کنند.
پوشش‌های پایه‌آب نمونه‌ای از این تغییر هستند. در کنار آنها، فناوری‌های دیگری نیز برای کاهش مصرف مواد یا افزایش دوام پوشش مورد بررسی قرار گرفتند.
هدف این بود که محصول، هم عملکرد مناسبی داشته باشد و هم هزینه زیست‌محیطی پایین‌تری ایجاد کند.
بیست‌وششمین نمایشگاه بین‌المللی رنگ، رزین، پوشش‌های صنعتی، کامپوزیت و آبکاری ۶ الی ۹ آذر ماه ۱۴۰۵ توسط شرکت بانیان امید در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی تهران برگزار می‌شود و حوزه‌هایی فراتر از محصول نهایی رنگ را در بر می‌گیرد.
وقتی در یک نمایشگاه تخصصی، تولیدکننده رزین در کنار سازنده ماشین‌آلات تولید یا شرکت فعال در پوشش‌های صنعتی قرار می‌گیرد، می‌توان گستردگی این صنعت را بهتر دید.
امروز پشت یک قوطی رنگ، زنجیره‌ای از دانش و تجهیزات قرار دارد؛ از انتخاب مواد اولیه تا فرمولاسیون و کنترل کیفیت.
مسیر صنعت رنگ از نقش‌های روی دیواره غار تا پوشش‌های صنعتی مدرن، در واقع داستان تغییر یک نیاز ساده است. انسان ابتدا می‌خواست سطحی را رنگ کند؛ بعد خواست آن سطح دوام بیشتری داشته باشد. همین خواسته ساده، در طول زمان به صنعتی تبدیل شد که حالا پروژه‌های ساختمانی و صنعتی بدون آن پیش نمی‌روند.
