تحلیل گران بین المللی انرژی ارزیابی می کنند که به محض برچیده شدن موقت محدودیت های صادراتی، ناوگانی متشکل از نزدیک به ۲۰ سوپرتانکر، محموله های عظیم نفت ذخیره شده ایران را به مقصد شرق آسیا و به ویژه بنادر چین بارگیری و حمل کرده اند.
سیستم های ردیابی ماهواره ای کشتی ها آشکار می سازند که از روزهای پایانی ماه ژوئن، شناورهای غول پیکر ایرانی یکی پس از دیگری در قلمرو دریایی شرق مالزی لنگر انداخته اند؛ به طوری که ابتدا نفت کش دیونا به منطقه رسید، در پی آن هرو ۲ و سونیا ۱ پدیدار شدند و سرانجام در سیزدهم ژوئیه، نفت کش استریم به این جمع پیوست.
درآمد میلیاردی تازه ایران از این محل در شرایط کنونی نقشی تعیین کننده و نجات بخش ایفا می کند، چرا که کاخ سفید با مسدودسازی مجدد تنگه هرمز، صادرات نفت ایران را مجددا محدود کرده است.
مقامات برای بازاریابی و فروش این محموله ها، دوباره به شگردهای سنتی و آزموده شده خود جهت بی اثر کردن تحریم های ایالات متحده متوسل شده اند.
در این استراتژی، ناوگان نفت کش های ایران محموله های خود را به منطقه موسوم به «محدوده بیرونی بندر شرقی» در خارج از آب های ساحلی مالزی هدایت می کنند که به عنوان یک ایستگاه میانی کلیدی بین خلیج فارس و چین عمل می کند.
در این نقطه، عملیات حساس انتقال کشتی به کشتی صورت می گیرد و نفت به تانکرهایی با پرچم های دیگر منتقل می شود؛ شناورهایی که اغلب سیستم های ردیابی خودکار خود را خاموش می کنند تا ردیابی آن ها غیرممکن شود.
