شرکت EY (ارنست اند یانگ) در گزارش اخیر خود به هند هشدار داده است که به طور قابل توجهی ذخایر استراتژیک نفت خام خود را افزایش دهد، زیرا وابستگی این کشور به نفت خام وارداتی از ۹۰ درصد عبور کرده است و اقتصاد را به طور فزایندهای در برابر اختلالات جهانی عرضه آسیبپذیر میکند و نفت همچنان یکی از بزرگترین ریسکهای خارجی کشور است و وابستگی به واردات نفت خام از ۵۵ درصد در سال مالی ۱۹۹۹ به بیش از ۹۰ درصد در سال مالی ۲۰۲۶ افزایش یافته است.
در این گزارش آمده است: «در آینده، هند ممکن است نیاز به افزایش ذخایر استراتژیک نفت خام خود داشته باشد؛ علاوه بر این، هند ممکن است یک استراتژی دقیق برای حفظ ذخایر نفت خام تدوین کند که میزان ذخایر، استراتژی خرید و آزادسازی از این ذخایر را با در نظر گرفتن هزینههای نگهداری مربوطه مشخص نماید.»
تولید نفت خام داخلی با وجود افزایش تقاضای انرژی، همچنان در حال کاهش است. تولید نفت خام هند در سال مالی ۲۰۱۲ با ۳۵.۹ میلیون تن متریک به اوج خود رسید، اما در سال مالی ۲۰۲۶ به ۲۶ میلیون تن متریک کاهش یافت.
همچنین اشاره شده است که مصرف فرآوردههای نفتی در همین دوره تقریباً سه برابر شده و از ۹۰.۶ میلیون تن متریک در سال مالی ۱۹۹۹ به ۲۴۳.۲ میلیون تن متریک در سال مالی ۲۰۲۶ افزایش یافته است که وابستگی کشور به نفت خام وارداتی را بیشتر کرده است.
با این حال، بازده پالایشگاهها بین سال مالی ۱۹۹۸ و سال مالی ۲۰۲۶ حدود ۳۳ درصد بهبود یافته است که این امر کشور را قادر به تقویت صادرات فرآوردههای نفتی کرده است؛ به گفته EY و با استناد به دادههای اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA)، هند در حال حاضر حدود ۲۱ میلیون بشکه ذخایر استراتژیک نفت خام در اختیار دارد که تنها برای حدود پنج روز مصرف کافی است. در مقایسه، چین دارای ذخایر استراتژیک نزدیک به ۱,۳۹۷ میلیون بشکه است.
این شرکت مشاوره به هند توصیه کرده است که پس از تثبیت بازارهای جهانی نفت خام، شروع به گسترش ذخایر استراتژیک خود کند تا به کاهش آسیبپذیری کشور در برابر تنشهای ژئوپلیتیکی و شوکهای عرضه کمک کند.
EY بخش نفت هند را دارای دو ویژگی متضاد توصیف کرده است: وابستگی شدید به نفت خام وارداتی که همچنان یک آسیبپذیری ساختاری است، و صنعت پالایش قوی که قادر به صادرات فرآوردههای نفتی تصفیه شده است که به طور کلی هند را در برابر شوکهای ناشی از عرضه نفت به شدت آسیب پذیر کرده است.
