«صنعت نمایشگاهی، زنجیرهای از اعتماد میان برگزارکننده، تولیدکننده و بازدیدکننده است؛ اما امروز در میان هزینههای سرسامآور مشارکت در نمایشگاه و تنگناهای اقتصادی، شاهد رویدادهایی هستیم که بدون اطلاعرسانی هوشمندانه و درک شرایط اضطراری بازار برگزار میشوند. وقتی صدای مشارکتکننده شنیده نشود، این ویترینهای پرزرقوبرق تنها به پوستهای بیجان تبدیل میشوند که پیش از هر چیز، برند و اعتبار خود را قربانی میکنند.»
در دنیای مدیریت اجرایی، حکایت تلخی وجود دارد که در آن مسیری را حفر میکنند، روز بعد به دلیل فراموشی یا ناهماهنگی لولهای در آن نمیگذارند و روز سوم مسیر را پر میکنند. در ظاهر، کار انجام شده و بیلان کاری پر شده است؛ اما در واقعیت، نه تنها هیچ ارزش افزودهای ایجاد نشده، بلکه منابع، زمان و انرژی نیز به هدر رفته است. صنعت نمایشگاهی ایران نیز این روزها گاهی با همین عارضه دستوپنجه نرم میکند؛ برگزاری رویدادهایی که در آنها صرفاً «تیکِ» تقویم نمایشگاهی زده میشود، بی آنکه لولهگذاری اصلی یعنی «اتصال منافع ذینفعان» در آن اتفاق بیفتد.
یک نمایشگاه موفق محصول تعامل چهار رکن اصلی است: «سایت نمایشگاهی»، «برگزارکننده»، «مشارکتکننده» و «بازدیدکننده». زمانی که مدیریت یک مرکز نمایشگاهی و برگزارکننده در پشت درهای بسته و بدون در نظر گرفتن صدای مشارکتکننده و نیاز بازدیدکننده به توافق میرسند، زنجیره ارزش از هم میپاشد.
برگزاری نمایشگاه بدون توجه به قدرت خرید، شرایط بازار، اطلاعرسانی صحیح و از همه مهمتر خواستِ تولیدکنندهای که باید ویترین خود را در آنجا بنا کند، چیزی جز یک نمایش توخالی نیست. وقتی بازدیدکنندهای نباشد و مشارکتکننده از خروجی کار ناراضی باشد، ما عملاً در حال پر کردن همان گودالی هستیم که لولهای در آن قرار داده نشده است.
برگزاری نمایشگاه به چه قیمتی؟ این پرسشی است که متولیان باید پیش از امضای هر تفاهمنامهای از خود بپرسند. اصرار بر برپایی یک رویداد در شرایط نامساعد و بدون پیوستهای رسانهای و حمایتی، تنها منجر به فرسودگی برند آن نمایشگاه و سلب اعتماد صنعتگران میشود.
هویت یک نمایشگاه، به تعداد غرفههای آن نیست، بلکه به اعتباری است که در ذهن ذینفعان ایجاد میکند. اگر قرار است نمایشگاهی برگزار شود که در آن نه بازاری شکل بگیرد و نه رسانهای صدایش را بشنود، بهتر است صادقانه بپذیریم که ما فقط در حال حفاری و پر کردن بیحاصل خاک هستیم. حفظ حرمت صنعت و اعتبار برندهای شرکتکننده، بسیار ارزشمندتر از پر کردن تقویم سالانه است.