تعیین سن بازنشستگی یکی از موضوعات مهم در سیاستهای اجتماعی و اقتصادی کشورها است. این موضوع میتواند تأثیر زیادی بر روند بازنشستگی افراد و همچنین سیستمهای پشتیبانی اجتماعی داشته باشد. در بسیاری از کشورها، سن بازنشستگی بر اساس فاکتورهای مختلفی مانند امکان دسترسی به اشتغال، امکانات بهزیستی، عمر متوسط جمعیت و وضعیت اقتصادی تعیین میشود. این تصمیمات میتواند بر اساس تحقیقات جمعیتشناختی و اجتماعی، همچنین توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها انجام شود.
بر اساس مصوبه مجلس، بیمهپردازان به ازای هر سالی که تا زمان بازنشستگی آنها باقیمانده، باید مقدار بیشتری خدمت کنند و در فاصله دورتری بازنشسته شوند. بر اساس این مصوبه:
- بیمهپردازانی که ۲۸ تا ۳۰ سال سابقه خدمت دارند، مشمول این مصوبه نیستند و طبق روال فعلی، در دو سال پیش رو بازنشسته میشوند.
- بیمهپردازانی که ۲۵ تا ۲۸ سال سابقه خدمت دارند به ازای هرسال باقیمانده تا بازنشستگی، باید دو ماه اضافه کار کنند.
- بیمهپردازانی که ۲۰ تا ۲۵ سال سابقه خدمت دارند به ازای هرسال باقیمانده تا بازنشستگی، باید ۳ ماه اضافه کار کنند.
- بیمهپردازانی که ۱۰ تا ۲۰ سال سابقه خدمت دارند به ازای هرسال باقیمانده تا بازنشستگی، باید ۴ ماه اضافه کار کنند.
-بیمهپردازانی که تا ۱۰ سال سابقه خدمت دارند به ازای هرسال باقیمانده تا بازنشستگی، باید ۵ ماه اضافه کار کنند. حداکثر میزان افزایش سابقه اجباری مربوط به نیروهای تازهوارد بازار کار است که باید ۶۰ ماه بیشتر حق بیمه بپردازند.
- ایثارگران و مشمولان قوانین سخت و زیانآور مشمول قوانین خاص خود هستند و هرگونه افزایش زمان خدمت بر اساس همان قوانین انجام خواهد شد.
